Όπως κάθε μορφή τέχνης, έτσι κι η Ποίηση μάς μαθαίνει να κάνουμε υπερβάσεις, να υψωθούμε μέσα από το προσωπικό βίωμα πολλές φορές, πάνω από το «Εγώ» και να ενώσουμε τη φωνή μας με τον άλλον, να βιώσουμε την ετερότητα και να αντικρίσουμε με χαμόγελο, αισιοδοξία κι αγάπη τον κόσμο μας.
Πιστεύω πως στη σημερινή εποχή, τη γεμάτη φοβίες κι ανασφάλειες, οι άνθρωποι τη χρειάζονται την ποίηση, όχι μόνο ως πνοή δημιουργίας ή έκφραση εκτόνωσης αγωνίας ή πράξη παρηγοριάς ή όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης: «νάρκης του άλγους δοκιμές, που κάμνουνε για λίγο, να μη νοιώθεται η πληγή»· αλλά κι ως ιδανικό
Η ιταλίδα ποιήτρια, Alda Merini γράφει: «Δεν έχω ανάγκη από χρήματα. Έχω ανάγκη από ποίηση, εκείνη τη μαγεία που καίει το βάρος των λέξεων, που ξυπνά τις συγκινήσεις και φέρνει καινούργια χρώματα.»
Αυτό ακριβώς είναι η Ποίηση· όχι μόνο ένα καταφύγιο για λίγους σε έναν κόσμο δυσαρμονικό και δυστοπικό αλλά συγχρόνως κι ένας τρόπος αυτογνωσίας κι ενσυναίσθησης.
Γιατί η σύγχρονη ζωή είναι, κυρίως, συναίσθημα, συναίσθημα όμως είτε ελλιπές, είτε ατροφικό το οποίο, μέσω της ποίησης, κινητοποιείται, ανθίζει και επανανοηματοδοτεί τον κόσμο μας…
«Τι νομίζεις, λοιπόν κατά βάθος η ποίηση
είναι μια ανθρώπινη καρδιά
φορτωμένη όλο τον κόσμο.»
Ιφιγένεια Χατζηγεωργίου
Διευθύντρια ΓΕΛ. Παρου
Φιλόλογος